३ χρόνια μετα....

3 χρονια μετα και το μυαλό γύρισε ξανά τόσο πίσω... Πόσο έχω αλλάξει από τότε? εγω νομίζω καθόλου.. αλλά σίγουρα έχει αλλάξει η ζωή μου.. Δουλεύω πλέον και οι έννοιες μου δεν είναι αν θα μου τρέξει η μάσκαρα ή αν θα με κοιτάξει ο γκόμενος.. τα άγχη μου είναι άγχη μεγάλου ανθρώπου.. να πληρώσω την ΔΕΗ να πληρώσω το κινητό πότε θα παντρευτώ αν θα κάνω παιδιά αν θέλω να παντρευτώ αν θέλω να κάνω παιδιά..

και είναι και αυτό το άτιμο όνειρο που είδα προχτές που μου έφερε τόσες σκέψεις στο μυαλό.. ηταν λέει ο Αχιλλέας ο Γιώργος και ο Γιάννης πίνανε καφέ και όπως πέρασα μου είπε ο Αχιλλέας σχεδόν με αγωνία
- Ελα κάτσε να σε δούμε λιγο .. έλα κάτσε...

Και κάθησα με μεγάλη χαρά κι'ας έκανα την δύσκολη. Και μετά εμφανίστηκε και ο Χρήστος και τον αγκάλιασα τόσο δυνατά λες και αυτά τα δέκα χρόνια καταφεραν και μπήκαν στην ένταση αυτής της αγκαλιάς...

Ξύπνησα και νόμιζα ότι ήμουν παλι 20 χρονών... και ήμουν τόσο χαρούμενη... μα τόσο χαρούμενη.. και μετά άκουσα το ξυπνητήρι να χτυπάει και κατάλαβα που είμαι και τι πρέπει να κάνω...



Η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια
Ρώταει ποιος διψάει
Ψιθυρίζεις ΕΓΩ...