Οταν η σκεψη γινεται πουτανα...

Το ξερω οτι ειναι λαθος, αλλα το κανω. Συνεχιζω να επιμενω και να παραμυθιαζομαι... Προσπαθω να συγκρατησω το στομα μου να μην μιλησει, τα ματια μου να μην προδωσουν τις επιθυμιες μου και τα καταφερνω. Ειμαι μια κανονικη και καθως πρεπει κυρια... Το βραδακι ομως που ξαπλωνω το μυαλο μου παιρνει εκδικηση για οτι βασανιστηριο εκανα στο σωμα μου. Λες και το μυαλο μου περιμενει ποτε θα γειρω το κεφαλι για να ξεκινησει ενα αγωνα δρομου και να με ζαλισει η ταχυτητα του. Νοιωθω ξαφνικα χερια να με αγγιζουν, ματια να δακρυζουν για εμενα, χειλη να υγραινονται για παρτη μου... Ανοιγω τα ματια και μεχρι να συνηθισουν το φως οι κορες των ματιων μου εχω την ψευδαισθηση οτι αυτα που ενοιωσα συνεβησαν. Ατιμη πουτανα σκεψη... Σε οποιο ταξιδι θες με τραβας...

Ivresse