Island breezes

Απο μικρο κοριτσι φανταζοταν τον θανατο της. Πως θα ηταν οι αντιδρασεις των φιλων της αν πεθαινε. Ποτε δεν σκεφτοταν τα συναισθηματα της οικογενειας της. Ισως γιατι ηξερε οτι θα στεναχωριονταν παρα πολυ. Οταν επεφτε στο κρεβατι για υπνο, ξαπλωνε στην εμβρυακη σταση απο την πλευρα που ειχε το λιγοτερο φως. Το σεναριο ηταν παντα το ιδιο. Χτυπημενη απο μια ανιατη αρρωστια ή απο ενα ατυχημα κατεληγε στο νοσοκομειο, οπου λιγα λεπτα πριν πεθανει, ερχοταν ο παντα ανεκπληρωτος της ερωτας και του εξομολογειτο ποσο πολυ τον αγαπουσε.
Ηταν ενα παιχνιδι το οποιο παντα την εβρισκε να κλαιει με λυγμους μεχρι να φτασει στο σημειο να παει στο μπανιο να φερει χαρτι. Για καποιο παραξενο λογο την ευχαριστουσε πολυ. Αλλες φορες, την νυχτα παντα, εβαζε ακουστικα να ακουσει ραδιο πολυ δυνατα. Και φανταζοταν οτι ηταν ενα μοντελο, μια τραγουδιστρια, μια αθλητρια που ηταν ποθητη απο ολους, αλλα κρατουσε παντα την απλοτητα και την μετριοφροσυνη της. Στα ονειρα της δεν χωρουσαν ποτε κανονες φυσικης ή ηθικοι φραγμοι. Μπορουσε να ειναι με οποιονδηποτε οπουδηποτε. Αλλωστε δεν υπαρχει τιποτα το πιο προσωπικο, τιποτα το πιο ελευθερο απο τα ονειρα. Η ζωη της καθε μερα διαρκουσε περιπου 14 ωρες, αλλα οταν ερχοταν αυτη η στιγμη που πηγαινε στο κρεβατι στον καταδικο της χωρο, ζουσε αλλες 5 ζωες πιο αληθινες απο αυτην που ζουσε πραγματικα.

Apesanteur